Herkesin evladı yanında mıydı dün gece? Bir çoğunuzun evet, birçoğu aile de nerede olduğunu bilmediği evlada sahip. Nasıl bir duygu olduğunu bilebilir misiniz yılbaşı gecelerine karnınızda ağrı ile girmenin, merak duygusunun içinizi kemirmesinin? Sokak sokak evladınızı hangi köşede bulacağınızı bilmeden her köşe başını aramanın, her çukura girmenin, sabaha kadar gözyaşı dökmenin… Yaşayan bilir…
K.L. hayattan, ailesinden başka bir durumun intikamını alırcasına, kendisini, annesini acıta acıta kullanmıştı maddeyi. Babasına dinmeyen öfkesi, huzurla nefes aldırmama isteği ile kendi nefesini kesiyordu aslında yavaş yavaş.. Bu hayatta en büyük kötülüğü başkasına değil kendimize yaparız aslında ama bunu öğrenmek büyük bedellere mal olmuştu K.L.’de. Küçüklüğünde hem annesi hem de kendisi sebepsiz yere çok dayak yemişti, bu travmatik süreçle, bu acı anlarla uzun yıllar yaşamıştı, hesap sormak istiyordu, bağırmak, haykırmak hatta yakasına yapışmak istiyordu babasının ama yapamıyordu. Bu çıkmaz, cevaplanamaz sorular kafasında yankılanırken bulmuştu kendisini o her şeyi unutturduğunu düşündüğü çıkmazda…
"SİNİRLE ÜTÜYLE ÜSTÜME KOŞTU"
K.L. ile annesinin bana ulaşması ile bir araya geldik. Öyle detaylar anlattı ki, öyle acılar paylaştı ki anne benimle, evlat için çekilen çilenin, verilen mücadelenin sözlü kanıtlarıydı. Ama esas kanıt, sırtındaki ütü izi olsa gerekti. “O illeti almak için para istiyordu sık sık, elişi yapıyordum ona veriyordum ama bir süre sonra yetmemeye başladı, iyice hırçınlaşmıştı. Tam gün dikiş makinesi işi alıyordum, bir yandan ütülüyor bir yandan dikiyordum. İşte yine o gün büyük kavga koptu, babasına olan öfkesini ilk defa bu denli kustu, babasının üzerine yürüdü ben önüne geçtim. Sinirle fişteki ütüyü kapıp bana doğru koştu, arkamı döneyim yüzümü koruyum dedim sırtımda çok büyük bir acı hissettim, bayılmışım, uyandığımda beni hastaneye götürmeye çalışıyorlardı. Engel oldum çünkü tutuklarlardı onu, her şey daha kötü olurdu. Hastaneye bile gitmedim kendim kremlerle iyileştirmeye çalıştım ama çok uzun zaman cerahat ve akıntı kesilmedi, aylarca sırtımın üzerine yatamadım. Ne yapayım evladım o benim. Geçecek, iyileşecek dedim ama olmadı…”
K.L.’nin önce babasına olan öfkesi ile yüzleşmesi gerekiyordu. Babanın da oğlunun bu öfke ile yüzleşmesinde yardımcı olması gerekliydi. Önce tahmin edebileceğiniz gibi yanaşmadı tedaviye ve yüzleşmeye ama annesinin yaralarını göstererek yaptığı konuşma onu ikna etme sürecini hızlandırmıştı. Kısa kısa soru cevaplar arkasından yumruklarını sıktığını fark ettiğim, tüm detayları ile anlattığı olaylar sinsilesine geçmiştik. Çocukluğunda babasının annesine gösterdiği şiddet eğilimleri zihninde tüm detayları ile duruyordu. Tüm bunların hesabını babasına kendi hayatı üzerinden sormaya karar vermişti ve böyle başlamıştı evden kaçma, metruk yapılarda konaklama ve madde alma süreci. Anlattıkça duyguların dışa vurulduğuna şahit oluyordum her defasında. Süreç elbetteki eş zamanlı klinik tedavi ile devam etti, daha hızlı bir iyileşme, öfke kontrolünün tek bir yöne doğru eğilim göstermesi adına nüksleri hissettiğinde kilometrelerce koşuyordu ve yazıyordu. İyileşme sürecinin en önemli kısmıydı babası ile karşılaşmak ve affetmek, ama babası ile hiç yüz yüze gelmek, konuşmak hatta aynı ortamda bile bulunmak istemiyordu. Annesinin telkinleriyle bir araya geldik, baba yol açtığı sorunun sebebi olmaktan, eşine yaptıklarından elbette pişman ve üzgündü ama bunu oğluna hissettirmesi zaman alacaktı.
"TRAVMA GERÇEĞİNİ HİÇBİR ŞEY DEĞİŞTİREMEYECEK"
İlk büyük adımı eve dönmesiyle gerçekleştirmiştik. Evde kademeli yaklaşma yöntemi ile babası ile vakit geçirtmeye çalışıyordu annesi, on dakika, on beş dakika gibi. Elbetteki düzelecek eskisinden daha iyi bir ilişkileri olacak ama dışavurulmuş süreçleri yaşamış da olsa, affetmeyi öğrenmiş de olsa, hatta zamanla hem kendisini hem de ailesini affetse de yaşanmış bu travma gerçeğini hiçbir şey değiştiremeyecek.
Anne babaların kendi aralarındaki kavga ve tartışmalarına şahit olan çocuklar zamanla bir sünger görevi görürler. Erkeğin kadına gösterdiği şiddeti zihinlerinde normalmiş algısı ile kodlarlar ve dikkat edin, kendi kendilerine oynadıkları oyunlarda, arkadaşları ile oynadıkları oyunlarda bu kodlamaları bilinçsizce uygulamaya koyarlar. İleriki yaşantısında tıpkı K.L. gibi unutulmak istenilen anılar, bastırılmak istenen duygular olarak gün yüzüne çıkarlar. Çocuklarınızın yanlış davranışlarını tetiklemeye, çoğu zaman size karşı olan anlamsız öfke süreçlerine şahit olmanıza sebep olur.
Sorun ne olursa olsun, kiminle olursa olsun çözüm yolu şiddet, öfke olmamalıdır. İki ayrı ve farklı bireyin yaşamın içinde ortaklaşa sürdürmeye çalıştıkları birlikteliklerinde elbetteki anlaşmazlıklar, elbetteki fikir çatışmaları olacaktır. Ama bu süreci yürütürken karşılıklı dinleme, dinleyerek konuşma önemlidir. Lakin bu gerçekleşmiyorsa yazarak anlaşmak, aynı evin içinde de olsa mektuplaşmak anlaşmazlıkların yürütülmesinde ilaçtır ve en önemlisi de her ne olursa olsun, evlatlarınızın önünde değil kavga etmek birbirinize sesinizi bile yükseltmeyin, onların olmadığı ortamlarda sorunlarınızı karşılıklı etkileşimde bulunarak çözünüz.
Dr. Burcu Bostancıoğlu
Haberi Kaynağından oku: Oda TV
Not : Bu haber ODATV internet sitesinden, Yeniistiklal.com editörlerinin hiçbir editoryal müdahalesi olmadan otomatik olarak geldiği şekliyle alınmıştır. Bu haberlerin hukuki muhatabı haber kaynaklarıdır. Haberlerle ilgili her tür şikayetinizi [email protected] adresimize gönderebilirsiniz.
Yorum Yazın