“Ölülerin arkasından konuşulmaz” sözü bir hurafedir. Hz. Muhammed Kuran'da ölüler hakkında konuşur ve Firavun, Nemrut gibilerin kötülüklerini ibret olsun diye anlatır.
Küpeli’nin son yazısını, kendisine ait olan "Sinbadnu" haber sitesinde okumuştum.
“Belli ve bazı saçma sapan darbeci tipler; beş paralık kariyer, ün ve maddiyat uğruna yalanlar, karmaşık kirli ilişkiler ve bazı provokatörler üzerine” başlıklı yazıda Küpeli, 2011 yılında yitirdiğimiz TKP kuşağının önemli liderlerinden, sevgi ve saygı ile andığım Mihri Belli’yi hedef alıyor, Mihri ağabeye “cuntacı, darbecilerin çakar almaz eski tüfeği, gençlik istirmacısı, psikopat, provokatör, komplocu, vs…” demediğini bırakmıyordu.
Yusuf Küpeli’nin yazıp bıraktıklarını ve eylemlerini, bugün “1971 Solu”nun ve özel olarak THKP-C/Mahir Çayan’ın solun tarihi içindeki yerini ve rolünü doğru değerlendirmek bakımından ele aldığımı belirtmem gerekiyor.
Yusuf Küpeli, 68 kuşağının en tartışmalı isimlerindendir. Küpeli, MDD saflarında “Kırmızı Aydınlık”, “Beyaz Aydınlık” ayrılığında Mihri Belli ve Mahir Çayan’la beraber hareket ederek “Kırmızı Aydınlık” kesiminde yer aldı. 1970 yılının Kasım’ında THKP-C kuruldu. Bu örgüt, “şehir gerillası” yolunu seçti.
KIRILMA NOKTASI
THKP-C’nin silahlı eylem çizgisinin zirvesi ve kırılma noktası, İsrail Büyükelçisi Efraim Elrom’un kaçırılıp öldürülmesidir. Kaçırma kararı ve ölüme karar verilmesinde Yusuf Küpeli, hapishaneden yeni kaçmış Münir Aktolga’yla birlikte Ankara’dadır. Küpeli, “MOSSAD’ın mutlaka Elrom’un intikamını alacağı” korkusuyla komplo teorilerine sürüklendi. Bu olaydan sonra THKP-C içinde silahlı mücadeleye devam edip etmeme konusunda derin bir ayrılık meydana geldi. Bir süre sonra Küpeli ve Aktolga, Çayan’a muhalif olunca THKP-C’den atıldılar.
Küpeli, hapisteyken, 1970’lerin ikinci yarısından itibaren Moskovacı eski Türkiye Komünist Partisi’ne (TKP) eğilim gösterdi ve bu partinin siyasi çizgisinin takipçisi oldu.
PİŞMANCILAR KOĞUŞU
THKP-C’nin zaafı, ideolojisindeydi. “Öncü savaş” çizgisi, mahkemelerde teslimiyete dönüşmüştü. Münir Ramazan Aktolga, Yusuf Küpeli, Ertuğrul Kürkçü gibileri sıkıyönetim mahkemelerinde tam teslim oldular. Devrimciliği savunmak ise tabandaki militanlara kaldı. İrfan Uçar, Yusuf Küpeli, Münir Aktolga, Demirel hükümetine karşı mücadele etmekle “Amerika’nın oyununa geldiklerini” söylemeye başladılar.
2. THKP-C davası duruşmalarının başlamasından iki ay kadar önce Ertuğrul Kürkçü, Yusuf Küpeli, Münir Aktolga ve THKO davasından Nahit Töre Selimiye Kışlası’nın kötü ünlü 6. koğuşunda bir araya geldiler. “Pişmancılar” bu koğuşa veriliyordu.
Burada yeni duruma uygun bir “teori” imal edildi. Buna göre Abdülhamit, 31 Martçılar, Serbest Fırka, Menderes ve Demirel “ilerici” idiler. İttihat ve Terakki, Kemalizm, CHP ve 27 Mayıs ise “gericiliği” temsil ediyordu!
“HEMEN OKUYACAKTIM”
Küpeli’yle 1976-1978 arasında Niğde Cezaevinde birlikte hapis yattım. Bir gün bana “Adın ne?” diye sordu! Kendisine şaşkınlıkla baktım.
Adımı söyledim. “Ya kusura bakma Hikmet, hafızam çok zayıfladı. Polis sorgusunda çok yakından tanıdığım birinin adını soruyorlar. Aklıma gelmiyor. Onlarda direniyorum sanıyor, basıyorlar copu. Sordukları isim aklıma gelse hemen okuyacağım.”
’68 kuşağının önemli isimlerinden Aslan Kılıç, Küpeli’yi şöyle değerlendiriyor:
“Yusuf Küpeli Mahir Çayan'ı ve THKP-C'yi darbecilerin ve derin devletin aleti olmakla suçluyordu. THKP-C lideri Mahir’in bir ‘ajan provokatör’, THKP-C’nin de bir ‘provokasyona örgütü’ olduğunu iddia ediyordu. Kendisi ile bu suçlama ve iddiaları yüzünden Mamak'ta sille tokat birbirimize girdik. O kavgadan sonra da bir daha, koğuş arkadaşlığının zorunlu ve sınırlı ilişkileri dışında normal bir ilişkimiz olmadı.”
ESEN SOL RÜZGÂR
Aslan Kılıç’a göre “1971 Hareketi’ne damga vuran dönemin dünyasında esen sol rüzgârdı. Bir tarafta Çin’den, en doğudan estirilen ‘Doğu kızıldır’ rüzgârı; diğer yandan onun hemen yanında ABD’yi perişan eden Vietnam rüzgârı; ortada, gittikçe büyüyen ve popülerleşen Filistin direniş hareketi; Batı uçta Küba Devrimi ve yenilse bile savaş naraları dilden dile dolaşan Che Guevara romantizmi…”
Bütün bunlar üst üste geldiğinde, arkasında dünya çapında bir devrimcilik ve antiemperyalist savaş (Jön Türk devrimciliği ve milli kurutuluş savaşı) mirası olan ülkenin devrimci gençliği saflarında “devrimci maceracılığın” boy vermesi doğaldı.
DENİZ GEZMİŞ
Kılıç anlatıyor:
“1971 devrimciliğinin en yerli, en milli kahramanı Deniz Gezmiş’tir. Onun referanslarında öncelik; Sovyet, Çin, Küba devrimlerinden önce, Jön Türk devrimciliğiydi, Kemalist devrimcilikti ve Türklere yakın olan Ortadoğu-Filistin devrimciliğiydi. Hatta Batıcı liberal sol’un çok suçladığı ve “darbeciliği”nin kanıtı saydığı 27 Mayıs Devrimi’ne büyük değer vermesi de, onun yerli-milli bir örnek olması yüzündendi. İdamının ardından daha 35-40 yıl bile geçmeden ‘milli kahraman’ olmaya başaran sadece Deniz Gezmiş oldu. 50 yıl sonra bugün ise Deniz Gezmiş, çoktandır Türk milletinin milli kahramanı olmuş durumda.”
Haberi Kaynağından oku: Oda TV
Not : Bu haber ODATV internet sitesinden, Yeniistiklal.com editörlerinin hiçbir editoryal müdahalesi olmadan otomatik olarak geldiği şekliyle alınmıştır. Bu haberlerin hukuki muhatabı haber kaynaklarıdır. Haberlerle ilgili her tür şikayetinizi [email protected] adresimize gönderebilirsiniz.
Yorum Yazın